یک وقت فکر نکنید آمده ام اینجا بنویسم "بای بای، ما رفتیم". حاضرم خیلی کارها انجام دهم ولی این پست کذایی را نگذارم. بهرحال، برادران گرامی: از این به بعد می توانید مطالب مرا از آدرس فوفول مندانه زیر دنبال کنید:
و برادران پیشرفته تری که مطالب را از طریق فید دنبال می کردند، لطف بکنند و به آدرس زیر در گوگل ریدر مشترک شوند:
http://feeds.feedburner.com/t-eng
من باب توضیح عرض کنم که تا پریروز ۱۰۳ نفر بنابر دلایل نامعلومی مشترک فید بودند و بنا به دلایل نامعلوم تری دیروز این عدد ناگهان به ۱۳۳ فروند اسکل رسید. من آمار همه را دارم. پیگیری خواهم کرد که نفر نفرتان مشترک فید جدید شوید، و گرنه برخورد جدی خواهم کرد.
پانویس: اگر تیتر پست را خواندید و دارید مغزتان را می کاوید برای مصراع قبل و بعد، کمکتان می کنم:
... فریادمان بلند است، نهضت ادامه دارد، حتی اگر شب و روز، بر ما گلوله بارد...
پنج-شش ماه یک بار لقمان حکیم می شوم. یعنی باید بشوم. نمی فهمم چطور این تغییر و تحولات در آدمی رخ می دهد، چیزی که می دانم این است که یکهو به خودم می آیم و متوجه می شوم دوست دخترم از ۲۴ ساعت روز ۱۲ ساعتش را بدخلقی می کند، عصبی است، استرسی است، نق نقو است و تمامی این حالاتش را طبعاً من هم می چشم، و ۱۲ ساعت دیگر را هم که البته خواب هستیم*. بعد باید ادب بیاموزانم. نیامدم اینها را بگویم. آمدم بپرسم. انگار که خیلی از زنان اینگونه اند؟ نمی دانم والله به خدا. به آخرهای آن دوره پنج-شش ماهه که نزدیک می شویم، که آخرش باید لقمان بشوم، اصلاً آمدنش را حس می کنم. یک روز با خودت می گویی این هفته پریود است. یک روز دیگر می گویی هفته قبل از پریود است. روز دیگری فکر می کنی هفته بعد از پریود است و توجیه و هضم اش می کنی. بعد به خودت می آیی و احساس می کنی همه روزها روز پریود هستند، و همه زمینها خونین. اصلاً حدیث هم داریم: کل یوم بریوداً، کل ارض فی دم. اصلاً حالا چرا انقدر مهم است این ماجرا؟ برادر، من هم خونریزی دارم، به علی. چه می دانم، دستم خون می آید، بینی ام خون می آید، لبم خون می آید، اصلاً تازگی ها که دوچرخه سواری می کنم گهگاهی باسنم هم خون می آید. می گویی تغییرات هورمونی؟ خود من هم دارم آقا جان. همین چند روز پیش ها دیدم روی گردن بلوری ام دوتا مو روییده. چمن آفریقایی نیست که دانه اش را بپاشی فردایش سبز شود، لابد هورمونهای بدنم بهم ریخته که این دوتا جوانه زده اند، آنهم در بیست و شش سالگی. عصبی شدم؟ استرس زدم؟ نه به خدا، از ترسم که انگ بداخلاقی بهم بخورد فقط توی توالت جلوی آینه بهشان فکر و نگاه کردم. اینها را گفتم که کمی فکر کنید. به خدا آدمیزاد یادش نمی رود. همین خود من. همه چیزی یادم است و یادم می ماند. از دو سالگی ام خاطراتم را ثبت کرده ام. آن فامیلی که توی بچگی شکم تپل و سفیدم را نیشگون می گرفت به بهانه شوخی و خنده، یادم هست. هر انگولکی شده ام و هر اذیتی و هر آزاری و هر متلکی و هر پشت چشم نازک کردنی و هر پاپوش درست کردنی و هر خنجر به پشت زدنی و خلاصه هر چیزی. من شترم آقا جان، کینه ایم و یادم هم نمی رود.
فکر می کنم شش ماه پیش بود. تهران-آمستردام-مونترال. اوایل شب بود که رسیدم. دوتا چمدانم را از روی نوار نقاله پیدا کردم و روی یک گاری انداختم. ایستادم و پالتویی که مال زمان جوانی های بابام بود را صاف و صوف کردم. دستی به موهای چربم کشیدم و سعی کردم فرهای در هم تنیده را به جعد تبدیل کنم. مردمک های چشمم را گشاد کردم تا خستگی شانزده ساعت پرواز را قایم کنم. راه افتادم و از گیت خارج شدم. چند قدم بیشتر نرفته بودم که دیدمش. بعد از چهار یا شاید هم پنج ماه دوست دخترم را در فاصله پنجاه متری دیدم. احساس عجیبی بود. چهار ماه دوری وخداحافظی و چت و وب کم و فحش و بد و بیراه و تهدید و قول و قرار و خیال پردازی و صف سفارت. و حالا آنجا ایستاده بود با یک ژاکت قرمز جگری و شال گردنی آبی رنگ که از زور نازکی مثل یک طناب بود و چند دور پیچانده بود دور گردنش و هنوز هم چند متری ازش مانده بود. هیکلش انگاری که آب رفته بود. قوز کرده بود و صورتش کوچک شده بود. و مهمتر از همه اینکه روسری یا مقنعه هم سرش نبود. نگاهم را پایین آوردم. شلوار کتان سبز چرک و پوتینهای مشکی زیپدار، که زیپ یک لنگه اش را نکشیده بود و پاچه شلوارش رفته بود توی شیار زیپ. تمام اقلام لباسش را برای اولین بار بود که می دیدم. ندویدم. رسیدیم و بغلش کردم و شروع کرد به گریه کردن. نه از این گریه های حال بهم زن که همه آرایش را به لجن تبدیل می کند. چهار تا گلوله اشک گنده و بعد شروع کرد به لبخند زدن. و نمی دانستیم که از چی و از کجا بگوییم و اصلاً عینهو دوتا آدم غریبه بودیم. انگار نه انگار که چهار سال تاریخ در جیب
چند هفته پیش با جمعی از دوستان برنامه پیک نیک گذاشتیم. ده-دوازده نفری شدیم، دوتا ماشین کرایه کردیم و به همراه ماشین یکی از دوستان، سه ماشینه رفتیم خارج از شهر. ماشین های کرایه ای هردو دوژ بودند. نمی دانم چرا یکهو هوس کردم بشینم پشت فرمان. البته گواهینامه کانادایی ندارم و لذا به ژست و فیگور گرفتن پشت فرمان و تکیه زدن به کاپوت ماشین و چند تا عکس یادگاری رضایت دادم. حتی هوس کرده بودم یک لنگ نمناک می داشتم و ماشین را برق می انداختم. نمی دانم چرا، ولی انگار بعد از شش ماه پیاده روی و کمی اتوبوس سواری، "ماشین بازی" خونم کم شده بود.
داستان گزندگان پیچیده تر از این حرفهاست؛ مثلاً کلی اسپری و کرم موجود است که به خودت بزنی تا حشره ها نزدیکت نشوند، و کلی هم پماد و ضماد مرهم موجود است که اگر زدندت خودت را درمان کنی. و اصولاً علاوه بر وضعیت آب و هوایی این پارکها، همیشه میزان حشرات را هم گزارش می دهند چرا که جزو پارامترهای انتخاب محل پیک نیک هستند*. نمی دانم چرا دوست داشتم فکر کنم افسانه ای قدیم وجود دارد مبنی بر اینکه هر کس در "دالر لیک" شنا کند پولدار می شود. و من هم جوگیر شدم بیست دقیقه ای توی دریاچه شنا کردم. تجربه جالبی است شنا در آبی که ساحلش جنگلی است و نه شن و ماسه.
یک نکته پایانی هم بگویم و آن اینکه توی کانادا به نحو عجیبی مواظب طبیعت و محیط زیست شان هستند و الحق و انصاف هم طبیعت قشنگ و بکری دارند. مثلاً شما اجازه ندارید چوب از روی زمین جمع کنید آتش درست کنید، بلکه هیزم مخصوص از شهر می خرید و فقط در محل های مشخصی اجازه روشن کردن آتش دارید و بعد هم چوب های نیم سوز و ذغال و خاکستر را در محلی مخصوص می ریزید، و یا اگر سگ تان را می برید گردش باید با یک کیسه فریزی دنبال هاپویتان راه بیفتید و هرجا پی پی کرد جمعش کنید. ماشاءالله انقدر هم درخت دارند که خدا می داند. گه گداری فکر می کنم مگر اینها بچه هایشان دفتر مشق نمی خواهند که چهارتا دانه از این درخت ها را ببرند؟ خلاصه اینکه انقدر مواظب این درختها هستند که احتمالاً طبیعت هر از چند گاهی حرص اش می گیرد و یک طوفان یا آتش سوزی راه می افتد و هکتار هکتار جنگل و درخت از بین می روند، مثل همین چند سال پیش که یک پارک بزرگ شهر در "طوفان خوان" 
من اصولاً کار آزمایشگاهی/کارگاهی/عملی دوست ندارم. به عنوان پایان نامه و یا حتی در محیط کار دوست دارم که یک کامپیوتر جلویم بگذارند، ورودی بدهند، و خروجی بگیرند. خوشبختانه پایان نامه ام هم شامل کارهای یدی نمی باشد. اما استادم هر از گاهی یک پروژه جنبی می دهد که در حکم کمک خرجی است. از چند وقت پیش ها یک سری نقشه قایق بهم داد و گفت که از روی اینها می خواهیم یک ماکت کوچک بسازیم و توی آزمایشگاه بیندازیم توی آب و تستش کنیم. من نقشه های ماکت را تهیه کردم و استادم لطف کرد و برای اینکه ساعت کاری بیشتری بزنم وظیفه ساخت ماکت را هم به خودم داد. از یک طرف بوی خوش دلار به مشامم رسید و از طرفی ترس از اره و گیره و سمباده و این ماجراها. البته نمی دانم چرا کار یدی برای من مترادف حادثه و آتش سوزی و شکستگی و قطع عضو و این چیزهاست. خلاصه اینکه امروز از صبح توی کارگاه بودم. اول که کار با اره مویی روی یک تکه یونولیت شروع شد و بعد دیدم با اره مویی تا روز قیامت مشغولم و همین طور پرسان پرسان سراغ چاره گرفتم تا بالاخره سروکارمان به یک اره برقی تسمه ای افتاد. از اینها که توی کارگاه های نجاری استفاده می کنند و پدال می زنی شروع به کار می کند. از اینها که هر وقت توی فیلم ها می بینی می دانی که در صحنه بعدی یک عضو کنده شده کارگر بدبخت را هم کنار دستگاه می بینی و بعد صحنه سیاه می شود. راستش را بخواهید جا زدم. رفتم پیش استاده و من من کنان گفتم آقاجان نه دلار می خواهیم، نه اره برقی، شما را به خیر و ما را به سلامت. استاد هم گفت "نه قم خوبه نه کاشون، لعنت به هر دوتاشون، اره برقی و اره برق و اره مویی را بی خیال شو برو با سمباده برقی کار کن. این یکی هم در نوبه خودش هیولایی بود ولی بهرحال نهایت صدمه پوستمال شدن دست بود. دستکش، ماسک، عینک و گوشی ایمنی زدم و رفتم نبرد. فکر کنم هبیت خنده داری شده بودم و دوستان هم کم لطفی نکردند دستمان می انداختند. خدا را شکر الآن هم سالمم و کار به خوبی و خوشی تمام شد، اما کلاً باید بگویم که ماها فرهنگ ایمنی در کار نداریم و یک جورهایی مترادفش کرده ایم با فوفولی. از ما گفتن بود، ولی این مسائل را شوخی نگیرید.